Browsing Category

Gedichten

Kinderspeelgoed

Kinderspeelgoed

Ik ben kinderspeelgoed

Ik ben een tol
die ronddraait om zijn eigen as
Soms word ik er misselijk van
Mijn innerlijk kompas is Noord kwijt

Ik ben kinderspeelgoed

Ik ben een jojo
en raak verstrikt in mijn touw
Zonder jouw hulp
krijg ik mij niet los

Lees verder

Nijntje

Tramellende

Gisteren was een dag
met onmenselijke tramellende
Alarmbellen en knallen
Schietgebed heeft niets gered
Sprakeloze stad
vol bange mensen
Want hoe verklaar je dat
pang van schoten
waardoor deuren gesloten werden
en angst gezaaid
Pas bij het pakken van een dader
een kleine zucht van verlichting
Stad wel ontwricht maar
bevrijd van beklemde gevoelens
Nog vol medeleven maar vandaag weer
zonder tramellende

Naar aanleiding van de aanslag in de tram 
op het 24 Oktoberplein in Utrecht op 18 maart 2019
Tekening: Lana Leesvoer

mama

Mama

je kunt bezorgd zijn
om mijn pijn en dat van
jezelf opzij zetten
je kunt vandaag voor me zorgen
alsof ik altijd klein blijf
en morgen zeggen dat ik het zelf kan
je wil weten hoe het mij verging
op een belangrijke dag en als
ik dreig te vallen ben jij
altijd
mijn redding

Utrecht

Utrecht

We kunnen ver op reis gaan
Staan op bergtoppen
Andere culturen leren kennen
Wennen aan nieuwe steden

We kunnen zelfs verdwijnen
Zijn waar we willen
Stil spelen in rivieren
Dieren spotten op de savanne

We kunnen nooit terugkomen
Bomen planten op kale plekken
Ontdekken in alle vrijheid
Altijd missen we Utrecht

Onze stad

vergeet mij niet

Vergeet mij niet

Je kunt wel vergeven
en verdergaan
Je kunt wel dromen
en opstaan
Je kunt voortplanten
en houden van
Je kunt reizen
en bouwen aan
Maar vergeet mij niet
vandaag

Favoriet

Favoriet

Elk seizoen is favoriet
De herfst, de geuren
De lente, de zachte zon
De zomer, de kleuren
De winter, het warme vuur

Steeds opnieuw zeggen we
Wat is dit seizoen toch fijn
Dat komt omdat wij samen
Die seizoenen zijn

De verte

Hallo roze lucht met hier en daar een zwaluw
warm onthaal van koele zomeravond
een oproep tot eenzaam denken
en langzaam constateren dat de verte
ver is en je er nooit helemaal kunt komen

Zal de boom naast mij zich soms ook
zo alleen voelen zoals ik nu ondanks
mijn rijkdom en de mensen achter mij
want de rij bomen in de verte, hoewel
duidelijk te zien is niet te bereiken

Het gras is zichtbaar groener daar
aan de overkant maar dat komt puur
omdat ik vergeet naar de bodem hier
te kijken en uur na uur mijn lichaam opgaat
in eigenlijk niets en alleen de verte blijft

Toch nog genoeg cognitief bedenk ik
dat als ik daar eenmaal ben beland
dat geen verte meer is en waar ik nu ben
juist wel dus ik besluit tevreden me niet
te verplaatsen zoals de boom naast me